Ignacy Baliński

1862-1951; sędzia Sądu Najwyższego; sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie; prezes Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów; publicysta i poeta; od 1899 członek władz Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów i Dziennikarzy; do 1915 radca Prokuratorii Generalnej Królestwa Polskiego; wiceprezes Zarządu Głównego Polskiej Macierzy Szkolnej; radny m. st. Warszawy; 1918–1927 przewodniczący Rady Miejskiej (prezydent Warszawy); wykładał prawo na SGGW i na Politechnice Warszawskiej.

Działalność parlamentarna

Senator w latach 1922–1927.

Losy wojenne, okoliczności śmierci

W lipcu 1939 wyjechał z Warszawy na dłuższy pobyt wakacyjny na Litwie, gdzie zastał go wybuch wojny; 19.09.1939 przekroczył granicę pod Oranami, liczył wtedy 77 lat („wyjechałem z Polski, tak jak stałem, w jednym ubraniu i grudką ziemi w woreczku”); jego warszawskie mieszkanie zostało obrabowane na początku niemieckiej okupacji, utracił dorobek życia, m.in. bibliotekę, archiwum rodzinne, domową galerię malarstwa; osiadł w Wielkiej Brytanii, początkowo mieszkał w Truckett’s Hall (West Suffolk), a następnie w Sudbury; 1942–1945 członek Komisji Prac Ustawodawczych przy Ministerstwie Sprawiedliwości w Londynie; jeden z sygnatariuszy apelu z lutego 1945 byłych polskich parlamentarzystów do członków obu izb parlamentu brytyjskiego w sprawie decyzji dotyczących Polski podjętych w trakcie konferencji w Jałcie.

Mieszkał w Wielkiej Brytanii, spisywał wspomnienia.

Zmarł 11.03.1951 w Sudbury (Wielka Brytania), nabożeństwo żałobne odprawiono w Brompton Oratory; został pochowany na miejscowym cmentarzu (kw. VV, grób 4); grób symboliczny: cmentarz Powązkowski w Warszawie (kw. T-2-2).

Zobacz miejsce pochówku na mapie

Powrót do listy senatorów II RP
Senator Ignacy Baliński, grudzień 1926 r.[NAC].