Organy Senatu RP

Urodził się w 1925 r. w Poznaniu, zmarł w 2009 r. w Warszawie. W czasie II wojny światowej walczył jako żołnierz AK. W 1947 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W 1973 r. uzyskał tytuł profesora nauk prawnych.

Specjalizował się w prawie cywilnym i rolnym. Był członkiem Polskiej Akademii Nauk. Wykładał na uniwersytetach: Wrocławskim (1962–1963) i Warszawskim (1963–1993) – m.in. kierował Zakładem Prawa Rolnego, w Filii UW w Białymstoku – kierował Zakładem Prawa Cywilnego, a także na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Zasiadał w Prymasowskiej Radzie Budowy Kościołów, Komisji Episkopatu „Iustitia et Pax” i w Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Rolników. Należał do inicjatorów powołania Kościelnej Fundacji na rzecz Rolnictwa. Był ekspertem w Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych przy Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, doradcą NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, a w stanie wojennym – Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”. Pełnił też funkcje doradcy Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność”, przewodniczącego Komisji Wsi i Rolnictwa Komitetu Obywatelskiego. Jako jeden z inicjatorów Okrągłego Stołu, uczestniczył w obradach plenarnych i pracach zespołu ds. gospodarki i polityki społecznej. Współprzewodniczył negocjacjom w podzespole ds. rolnictwa i zasiadał w grupie roboczej ds. ustawy o związkach zawodowych rolników indywidualnych.

W latach 1991–1992 piastował urząd ministra edukacji narodowej. Współtworzył Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” i w okresie 1990–2008 pełnił funkcję jego pierwszego prezesa.

Został odznaczony Orderem Orła Białego.

Urodził się w 1927 r. w Telkwicach, zmarł w 1999 r. w Warszawie. W 1952 r. ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Poznańskiego. W 1990 r. uzyskał tytuł profesora nauk fizycznych.

Odbył staże naukowe za granicą: na Sorbonie i w Centre Nationale de Reverver Scientific i na University of California w Los Angeles. W latach 1956–1967 wykładał na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a od 1968 r. – Uniwersytecie Śląskim, gdzie kierował Katedrą, a potem Zakładem Fizyki Ciała Stałego. Sprawował funkcje dyrektora Instytutu Fizyki, dziekana Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii oraz prorektora Uniwersytetu Śląskiego. Wybrany na rektora, pełnił funkcję od września 1981 r. do stycznia 1982 r. Jako jedyny rektor został internowany po wprowadzeniu stanu wojennego.

Angażował się w działalność Wszechnicy Górnośląskiej. W latach 1982–1985 zasiadał w Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Był członkiem Europejskiego Towarzystwa Fizycznego. Miał w swoim dorobku wiele prac naukowych z zakresu fizyki, w szczególności dielektryków i metali.

Był senatorem I–IV kadencji.

Urodził się w 1957 r. w Kutnie. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi i studia podyplomowe – w dziedzinie organizacji i ekonomiki ochrony zdrowia oraz z zakresu administracji publicznej. Uzyskał specjalizację z chorób wewnętrznych.

W latach 1990–1997 zajmował stanowisko dyrektora naczelnego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku.

Od 1984 r. sprawował mandat radnego Rady Gminy Duninów i Rady Miasta i Gminy Gąbin. Od 1998 r. jest radnym Sejmiku Województwa Mazowieckiego. W latach 1994–1998 pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Krajowego Sejmiku Samorządu Terytorialnego.

Przewodniczył Radzie Mazowieckiej Regionalnej Kasy Chorych i Radzie Krajowego Związku Kas Chorych (1999–2001).

Od 2001 r. sprawuje urząd marszałka województwa mazowieckiego.

Był senatorem II–IV kadencji.

Urodziła się w 1941 r. w Świrzu koło Lwowa. W 1963 r. ukończyła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1978 r. uzyskała stopień doktora habilitowanego.

Podjęła pracę naukowo-dydaktyczną w Katedrze Prawa Karnego na Wydziale Prawa UMK. W 1969 r. zdała egzamin sędziowski. Praktykowała jako adwokat. Odbyła staże naukowe w Rzymie i Padwie. W latach 1990–2010 wykładała na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, kierowała Katedrą Prawa Karnego, zajmowała stanowisko dyrektora Instytutu Prawa Karnego. Pełniła funkcję prodziekana Wydziału Prawa i Administracji UMK. Od 2010 r. jest pracownikiem naukowym Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy, kieruje Zakładem Prawa Karnego i Postępowania Karnego.

Była współzałożycielką Stowarzyszenia przeciwko Karze Śmierci. Od 1993 r. jest konsultorem Papieskiej Rady ds. Rodziny, od 2002 r. – członkinią Papieskiej Akademii Życia, w latach 2005–2010 zasiadała w jej Radzie Zarządzającej.

Ma w swoim dorobku ponad 150 pozycji naukowych, m.in. monografię na temat kary śmierci i komentarz do Kodeksu karnego.

Była wicemarszałkiem Senatu II kadencji, senatorem I-IV kadencji.

Urodził się w 1935 r. w Łodzi, zmarł w 2025 r. w Warszawie. W 1959 r. ukończył studia w Woodrow Wilson School of Foreign Affairs, University of Virginia w Charlottesville, a w 1960 r. – na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1986 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

Był pracownikiem naukowym Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. W latach 1967–1998 zasiadał w Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, w okresie 1985–1988 pełnił funkcję jego prezesa. Od 1988 do 1994 r. był członkiem Komitetu Wykonawczego Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Politycznych, a w latach 1991–1994 – jego wiceprezydentem. Zasiadał w Komitecie Nauk Politycznych PAN. Pełnił funkcje prezesa Towarzystwa Polska – Kanada i wiceprezesa Towarzystwa Polska – Korea, był członkiem Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego i Klubu Rzymskiego.

Jest autorem licznych publikacji z zakresu historii Stanów Zjednoczonych i stosunków polsko-amerykańskich, a także publikacji „Roosevelt a sprawa polska 1939–1945”.

Był posłem na Sejm I–III kadencji.

Urodził się w 1949 r. w Lidzbarku Warmińskim. W 1975 r. ukończył studia historyczne na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Był działaczem opozycji demokratycznej od lat 70. XX w., członkiem Komitetu Obrony Robotników, współorganizatorem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, redaktorem pism opozycyjnych „Robotnik” i „Robotnik Wybrzeża”. W 1980 r. został organizatorem strajku sierpniowego w Stoczni Gdańskiej, redagował postulaty strajkowe. Po wprowadzeniu stanu wojennego zorganizował drugi strajk w Stoczni Gdańskiej w grudniu 1981 r., a następnie działał w podziemnych strukturach Regionalnej Komisji Koordynacyjnej w Gdańsku oraz Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej i Tymczasowej Rady Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”. Aresztowano go i więziono. Brał udział w strajkach w maju i sierpniu 1988 r. w Stoczni Gdańskiej. Zasiadał w Prezydium, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”.

W latach 1997–2000 sprawował urząd wiceministra spraw wewnętrznych. W okresie 2001–2005 był wicemarszałkiem i członkiem Zarządu Województwa Pomorskiego.

Był wicemarszałkiem Senatu IX kadencji, posłem na Sejm I–III kadencji, senatorem VI–X kadencji. Został również wybrany do Senatu XI kadencji.

Urodził się w 1955 r. w Warszawie. W 1981 r. kończył studia na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Uzyskał specjalizację I i II stopnia z chirurgii ogólnej.

Od 1981 r. pracował w szpitalu rejonowym w Nowym Mieście nad Pilicą (Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej). Był kolejno stażystą, młodszym asystentem, asystentem, kierownikiem Oddziału Pomocy Doraźnej, dyrektorem szpitala i ordynatorem Oddziału Chirurgicznego. Został jednym z założycieli Komitetu Obywatelskiego w Nowym Mieście nad Pilicą. Przez wiele lat przewodniczył Zakładowej Komisji NSZZ „Solidarność” w zakładzie opieki zdrowotnej w tym mieście.

Sprawował mandat radnego Rady Powiatu Grójeckiego i Sejmiku Województwa Mazowieckiego.

Był wicemarszałkiem Senatu VIII kadencji, senatorem VI–X kadencji. Został również wybrany do Senatu XI kadencji.

Urodził się 13 maja 1958 r. w Szczecinie.

W 1977 r. ukończył z pierwszą nagrodą II LO w Szczecinie w klasie o profilu matematyczno-fizycznym. W tym samym roku rozpoczął studia na Pomorskiej Akademii Medycznej (obecnie Pomorski Uniwersytet Medyczny) w Szczecinie. Współtworzył pierwszy parlament studentów PAM oraz żłobek dla dzieci studenckich. Zaangażował się także w działalność opozycyjną – był jednym z czterech przywódców strajków studenckich w 1981 r. Z wilczym biletem – mimo uzyskania w 1983 r. dyplomu ukończenia studiów z drugą lokatą na roku – miał problem ze znalezieniem pracy. W 1991 r. uzyskał stopień doktora i specjalizację II stopnia z chirurgii klatki piersiowej. W 2003 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 2007 r. – specjalizację z transplantologii klinicznej. W 2011 r. otrzymał tytuł profesora nauk medycznych.

Rozpoczął karierę zawodową od stażu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Szczecinie. W 1984 r. podjął pracę w Specjalistycznym Szpitalu im. prof. Alfreda Sokołowskiego w Szczecinie-Zdunowie. W 1995 r. został ordynatorem Oddziału Torakochirurgii, podniesionego do rangi Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej i Transplantacji Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego. W latach 1998–2016 był dyrektorem szpitala w Szczecinie-Zdunowie i przewodniczącym Kolegium Dyrektorów Szpitali Zachodniopomorskich. Współtworzył Polskie Towarzystwo Kardio-Torakochirurgów, a w latach 2003–2015 był prezesem Klubu Torakochirurgów Polskich. W 2011 r. kierowany przez niego zespół Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej i Transplantacji Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego przeprowadził pierwszy udany przeszczep płuc w Szczecinie. W 2014 r. został powołany na konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii klatki piersiowej. W latach 2016–2018 był prezesem Polskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgów. W latach 2003–2004 stał na czele European Society of Thoracic Surgeons. W 2004 r. jako pierwszy Polak został członkiem American Association for Thoracic Surgery – najbardziej prestiżowego na świecie towarzystwa chirurgii klatki piersiowej.

Od 2006 do 2015 r. sprawował mandat radnego Rady Miasta Szczecina. Z jego inicjatywy powstał w Szczecinie pionierski program wczesnego wykrywania raka płuc za pomocą tomografii komputerowej klatki piersiowej, dzięki któremu przebadano tysiące pacjentów, szczególnie zagrożonych chorobą nowotworową płuc. Był to pierwszy tego rodzaju program w Polsce.

W 2013 r. został wyróżniony tytułem „Menedżer Rynku Zdrowia” za utworzenie od podstaw ośrodka przeszczepiania płuc w Szczecinie, jako drugiego takiego ośrodka w kraju, a także za przeprowadzenie z powodzeniem pierwszej w Szczecinie operacji transplantacji dwóch płuc u pacjenta chorego na mukowiscydozę. W 2003 r. otrzymał tytuł honorowego ambasadora Szczecina.

Żonaty, ma dwie córki i trzy wnuczki.

Należy do Platformy Obywatelskiej RP, zasiada w Zarządzie Krajowym tej partii.

Senator IX, X i XI kadencji.

Małgorzata Kidawa-Błońska urodziła się 5 maja 1957 r. w Warszawie. W 1983 r. ukończyła studia socjologiczne na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Swoją karierę zawodową związała z filmem i kulturą. W latach 1986–1991 pracowała w dziale literackim Studia Filmowego im. Karola Irzykowskiego. Od 1994 do 2005 r. pełniła funkcję wiceprezesa Gambit Production, studia produkującego filmy i programy telewizyjne. Tu powstał m.in. film Jana Kidawy-Błońskiego „Skazany na bluesa” o Ryszardzie Riedlu, wokaliście „Dżemu”.

W latach 2002–2005 sprawowała mandat radnej Rady m.st. Warszawy. Od 2005 do 2023 r. była posłanką na Sejm. W 2015 r. została wybrana na marszałka Sejmu VII kadencji. Była wicemarszałkiem Sejmu VIII i IX kadencji. W latach 2014–2015 pełniła funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W 2014 r. była rzecznikiem prasowym rządu Donalda Tuska, a w 2015 – Ewy Kopacz.

Jest prawnuczką prezydenta II RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera Władysława Grabskiego.

Należy do Platformy Obywatelskiej RP, od 2021 r. jest wiceprzewodniczącą tej partii.